Η αμήχανη σιωπή των θρανίων

 Κάποιες φορές, η μεγαλύτερη αλλαγή στο σχολείο δεν είναι οι βαθμοί ή το πρόγραμμα, αλλά η σιωπή που μεγαλώνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κάποτε ήταν αχώριστοι. Δεν μεσολαβεί απαραίτητα ένας τσακωμός ή μια προδοσία. Απλά, κάποια στιγμή, η σύνδεση χάνεται.Τα αστεία που κάποτε έβγαζαν νόημα τώρα προκαλούν αμηχανία. Η προσπάθεια για κουβέντα μοιάζει με υποχρέωση και οι κοινές έξοδοι γίνονται από συνήθεια και όχι από επιθυμία. Η φιλία παύει να είναι στήριγμα και γίνεται ένα βάρος που κανείς δεν τολμά να κατονομάσει.

Στην εφηβεία, ο χαρακτήρας αλλάζει με τέτοια ταχύτητα που είναι λογικό οι άνθρωποι να απομακρύνονται. Ο ένας βρίσκει νέα ενδιαφέροντα, ο άλλος αλλάζει παρέες, ο τρίτος απλά θέλει να μείνει μόνος του. Αυτό δεν κάνει κανέναν «κακό». Είναι η φυσική εξέλιξη της αναζήτησης του εαυτού μας. Το να επιμένει κανείς σε μια φιλία που έχει ξεθωριάσει, είναι σαν να προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό κάτι που έχει ήδη τελειώσει.

Το τέλος μιας φιλίας δεν είναι αποτυχία. Είναι μια διαδικασία ενηλικίωσης. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να προχωρήσει, να γνωρίσει νέους ανθρώπους και να αφήσει πίσω του ό,τι δεν τον εκφράζει πια. Οι αναμνήσεις δεν χάνονται, αλλά δεν αρκούν για να κρατήσουν μια σχέση ζωντανή στο σήμερα.

Τελικά, το να αναγνωρίζει κανείς πότε μια φιλία έχει κάνει τον κύκλο της είναι δείγμα ωριμότητας. Δεν χρειάζονται δράματα, ούτε κακίες. Χρειάζεται μόνο ο σεβασμός στον χρόνο που πέρασε και η ελευθερία για αυτόν που έρχεται.